Page 4 - شماره اول قاصدک
P. 4

‫بـرای ب ‌یبـی خیلـی سـوخت‪ .‬بـه آسـمان پـر کشـید‪.‬‬                 ‫روزی بُل ُبلَـک صـدای آواز ب ‌یبـی را شـنید‪ .‬بـا کنجکاوی‬    ‫شماره اول‪4‬‬
‫از آن بــالا‪ ،‬کاروان را نزدیــک شــهر دیــد‪ .‬از کوچ ‌ههــا‬       ‫از تــوی لانــ ‌هاش ســرک کشــید و از خــودش پرســید‪:‬‬
‫و خیابا ‌نهــا مــردم بــه طــرف کاروان م ‌یدویدنــد‪.‬‬            ‫«امــروز چــه خبــر شــده کــه ب ‌یبــی جــان ای ‌نقــدر‬     ‫‪ 5‬تیـــر‬
                                                                                                                             ‫‪1400‬‬
              ‫بعض ‌‌یهــا بــا اســب و شــتر م ‌یرفتنــد‪.‬‬                                         ‫خوشـحال اسـت؟»‬
‫بلبلـک بـال زد و بـال زد تـا بـه کاروان رسـید‪ .‬بـالای آن‬         ‫ب ‌یبـی تنـد و تنـد حیـاط کوچکـش را جـارو م ‌یکـرد‪.‬‬
‫چرخیـد تـا بـه صـورت آد ‌مهـا نـگاه کنـد‪ .‬ی ‌کدفعـه‬              ‫خانـ ‌م همسـایه پرسـید‪« :‬منتظـر میهمـان هسـتی ب ‌یبـی‬
‫تا ‌پتــاپ دلــش تندتــر شــد‪ .‬کمــی پاییــن آمــد‪.‬‬
‫آ ‌نوقــت از حر ‌فهــای مــردم مطمئــن شــد کــه ایــن‬                                                       ‫جـان؟»‬
‫صـورت نورانـی‪ ،‬ایـن لبخنـد آرام‪ ،‬ایـن نـگاه مهربـان‬              ‫ب ‌یبـی بـا شـادی گفـت‪« :‬مگـر نم ‌یدانـی امـام رضـا (ع)‬

                             ‫مـال امـام رضـا اسـت‪.‬‬                                 ‫جـان دارنـد بـه نیشـابور م ‌یآینـد؟»‬
‫بلبلــک پایی ‌نتــر آمــد‪ .‬جلــو شــتر امــام با ‌لبــال زد و‬    ‫خانــم همســایه گفــت‪« :‬چــرا م ‌یدانــم‪ .‬شــنیدم چنــد‬
‫پرســید‪« :‬تــو م ‌یتوانــی امــام را بــه خانــه ب ‌یبــی جــان‬  ‫روزی اینجـا م ‌یماننـد و بعـد بـه مشـهد م ‌یرونـد‪ .‬ولـی‬

                                         ‫بیــاوری؟»‬                                  ‫چـه ربطـی بـه خانـ ‌ه شـما دارد؟»‬
‫شــتر اخــم کــرد و گفــت‪« :‬مــن فقــط هــر جــا امــام‬          ‫ب ‌یبــی گفــت‪« :‬بــه انــداز‌ه تمــام ســتار‌ههای آســمان‬
‫بخواهـد مـ ‌یروم»‪ .‬بعـدش هـم بلبلـک هـر چـه گفـت‪،‬‬                ‫آرزو دارم امـام رضـا جـان را ببینـم‪ .‬تـوی دلـم ازشـان‬
‫شـتر دیگـر جـواب نـداد‪ .‬بلبلـک خواسـت روی شـانه‌‬
‫امـام بنشـیند تـا بـه او بگویـد‪« :‬یـا امـام رضـا! بـه دیـدن‬                        ‫خواسـتم میهمـان خانـ ‌هام باشـند»‪.‬‬
‫ب ‌یبـی جـان بیـا‪ .‬خیلـی دلـش م ‌یخواهـد شـما را ببینـد‪،‬‬         ‫خانــم همســایه خنــد‌های کــرد و گفــت‪« :‬ثروتمنــدان‬
‫ولـی پیـر شـده‪ ،‬پـادرد دارد‪ ،‬نم ‌یتوانـد تـا اینجـا بیایـد»‪.‬‬     ‫نیشـابور رفتند بیرون شـهر دنبالشـان‪ ،‬دعوتشـان کنند‬
‫ولـی دور و بـر امـام پـر از آدم بـود‪ .‬نزدی ‌کتـر شـدن‬            ‫بـه خان ‌‌ههـای بزرگ و قشـنگ خودشـان‪ .‬آ ‌نوقـت آرزو‬
‫خیلــی خطرنــاک بــود‪ .‬بــرای همیــن‪ ،‬بلبلــک ایــن‬
‫حر ‌فهـا را فقـط تـوی دلـش گفـت‪ .‬بعـد بـرای امـام‬                  ‫داری امـام بـه خانـه کوچولوموچولـوی شـم‌ا بیاینـد؟»‬
                                                                 ‫ب ‌یبـی لبخنـد زد و گفـت‪« :‬بلـه‪ .‬آرزو کـردن کـه عیبـی‬
             ‫بــال تــکان داد و بــه لانــ ‌هاش برگشــت‪.‬‬
‫ظهــر و بعــد از ظهــر شــد‪ .‬ی ‌کدفعــه بلبلــک ســر و‬                                                       ‫نـدارد»‪.‬‬
‫صدایـی شـنید‪ .‬از تـوی لانـ ‌هاش سـرک کشـید‪ .‬کوچـه‬                ‫ولـی ب ‌یبـی دیگـر شـاد نبـود‪ .‬تـوی لبخنـدش‪ ،‬تـوی‬
‫پــر از آدم شــده بــود و شــتری از انتهــای آن م ‌یآمــد‪.‬‬       ‫صدایـش‪ ،‬یـک عالـم غـم و غصـه بـود‪ .‬بلبلـک دلـش‬
‫بلبلـک تا ‌پتـاپ دلـش تندتر شـد‪ .‬با شـادی بـه پنجر ‌ه‬
‫ب ‌یبــی نــوک زد‪ .‬ب ‌یبــی چــادرش را ســر کــرد و بــه‬
‫کوچـه دویـد‪ .‬چشـ ‌مهایش از خوشـحالی خی ِ ‌سخیـس‬
   1   2   3   4   5   6   7   8   9