Page 5 - شماره دوم قاصدک
P. 5

‫شماره دوم ‪5‬‬       ‫یـک کـم صبـر کنـی‪ ،‬یـک کوچولـو فکـر کنـی و یـک خـرده‬                                          ‫بعـد یـک پـرش بلنـد کـرد و گفـت‪« :‬بـرو‬
       ‫‪ 12‬تیـــر‬             ‫زحمــت بکشــی! حــالا زود بــرو پیــش ماماشــی!»‬                                   ‫پیـش خـروس کـه صدایـش از مـن بلن ‌دتـر‬
       ‫‪1400‬‬
                  ‫جیرجیـرک و کفشـدوزک روی یـک علـف بلنـد نشسـته بودنـد‪.‬‬                                             ‫اسـت‪ .‬بگـو بـرای مـن هـم دعـا کنـد!»‬
                  ‫م ‌یگفتنــد و م ‌یخندیدنــد‪ .‬جیرجیــرک گفت‪«:‬یــک گل بــرای‬                                          ‫خروس بالای تپه کوچکی قدم م ‌یزد‪.‬‬
                  ‫کفشــدوزک بــردم‪ .‬اخمــش را بــاز کــرد و گفــت‪ :‬شــ ‌بها‬
                  ‫جیرجیرنکـن سـرم درد م ‌یگیـرد! مـن هـم قـول دادم شـ ‌بها‬                                      ‫موشــولو از تپــه بــالا رفــت و گفت‪«:‬آهــای‬
                  ‫آرام جیرجیرکنــم!» بعــد کفشــدوزک را بغــل کــرد و گفــت‪:‬‬                                    ‫آقــا قوقولــی! بــا ایــن صــدای بلنــدت بــه‬
                  ‫«دوسـت شـدیم‪ ،‬ببیـن!» موشـولو خندیـد و گفـت‪« :‬جانمـی‪ ،‬پس‬                                      ‫خــدا بگــو کمــر ماماشــی را خــوب کنــد!‬
                                                                                                                ‫جیرجیـرک را با کفشـدوزک دوسـت کند!»‬
                                                     ‫شـنیده!» و دویـد و رفـت‪.‬‬                                   ‫خــروس چشــ ‌مهایش را بســت و ب ‌یصــدا‬
                             ‫وقتـی بـه لانه رسـید ماماشـی هنـوز تـوی رختخواب‬                                    ‫نوکــش را تــکان داد‪ .‬موشــولو گفــت‪« :‬اِ‪...‬‬
                                                                                                                ‫پـس چـرا دعـا نم ‌یکنـی؟» خـروس گفـت‪:‬‬
                                       ‫بـود‪ .‬رفـت پیـش او‪ ،‬کمـرش را آرا ‌مآرام‬                                  ‫«دعــا کــردم موشــولو! یــک دعــای خیلــی‬
                                      ‫نــاز کــرد‪ .‬ماماشــی چشــ ‌مهایش را بــاز‬                                ‫خـوب!» موشـولو گفت‪«:‬بـه ایـن یواشـی کـه‬
                                       ‫کــرد و گفــت‪« :‬آخیــش‪ ...‬چقــدر کمــرم‬                                  ‫نم ‌یشـنود! بایـد داد بزنـی‪ .‬خـروس گفـت‪:‬‬
                                                                                                                ‫«خــدا همــ ‌ه صداهــا را م ‌یشــنود! حتــی‬
                                           ‫بهتر شـد موشـولو!» موشـولو دستش‬
                                          ‫را دور گـردن ماماشـی انداخـت‪ .‬لـپ‬                                                   ‫صداهـای خیلـی یـواش را!»‬
                                        ‫نرمـش را بـوس کـرد و خیلـی یـواش‬                                        ‫موشـولو اخـم کرد‪«:‬پـس چـرا دعـای مـن‬
                                                                                                                ‫را نشـنید؟» خـروس گفـت‪« :‬حتمـاً شـنیده‬
                                            ‫گفـت‪« :‬ممنـون کـه همـه صداهـا را‬
                                                                ‫م ‌یشنویخدا!»‬                                                  ‫امــا شــاید م ‌یخواهــد‬

                                                                      ‫تصویرگر‪:‬اف نسواینهسنمدههد‪:‬یزاه‌نرافزررگر‬
   1   2   3   4   5   6   7   8   9   10