Page 11 - شماره پنجم قاصدک
P. 11

‫کـه از ماجـرا ب ‌یخبـر بـود بـا تعجـب پرسـید‪ :‬چـی‬       ‫کنیـم‪ .‬بعـد هـم بـا عجلـه آمـاده شـد تـا بـرود و‬
                    ‫حـل شـد مـن بایـد چـه کار کنـم‪ ،‬داشـتید دربـاره‬         ‫چنـد متـر پارچـه سـبز قشـنگ بخـرد‪ .‬مامـان کـه‬
                                                                            ‫برگشـت چـرخ خیاطـ ‌یاش را وسـط اتـاق گذاشـت‬
                                            ‫چــی حــرف م ‌یزدیــد؟!‬         ‫و تیـک تیـک شـروع کـرد بـه بـرش زدن و دوختن‬
                    ‫مامـان همـه چیـز را بـرای امیرعلـی تعریـف کـرد‪.‬‬
                    ‫امیرعلــی هــم کــه عاشــق خو ‌شنویســی بــود‪،‬‬                                                ‫پرچم‌هــا‪.‬‬
                    ‫بــا عجلــه آمــد و نشســت کنــار آ ‌نهــا و مشــغول‬    ‫مادربـزرگ هـم ن ‌خهـای رنگارنـگ گلـدوز ‌یاش را‬
                    ‫نوشـتن روی پارچ ‌ههـا شـد‪ :‬عیـد امامـت و ولایـت‬         ‫آورد تـا رویشـان را گلـدوزی کنـد امـا قبلـش بایـد‬
                    ‫مبـارک‪ ،‬غدیـر خـم مبـارک‪ ،‬عیـد مسـلمانان جهان‬           ‫یــک نفــر نوشــت ‌هها را روی پرچــم م ‌ینوشــت تــا‬
                                                                            ‫مادربـزرگ بتوانـد آ ‌نهـا را گلـدوزی کنـد‪ .‬مامـان‬
                                                        ‫مبــارک و‪. ...‬‬      ‫ن ‌چنچـی کـرد و گفـت‪ :‬یـادم نبـود بایـد اول طـرح‬
                    ‫مامــان‪ ،‬مادربــزرگ و امیرعلــی کنــار هــم حــرف‬       ‫را روی پارچ ‌ههـا بکشـیم امـا مـن کـه خطـم اصـا‬
                    ‫زدنــد و کمــی نخــود چــی و کشــمش خوردنــد و‬          ‫تعریفــی نــدارد‪ .‬حــالا چــه کار کنیــم! مادربــزرگ‬
                    ‫تنـد و تنـد کار کردنـد‪ .‬روز بعـد و روز بعـدش هـم‬        ‫شــان ‌ههایش را بــالا انداخــت و گفــت‪ :‬مــن کــه‬
                    ‫همیـن طـور‪ ،‬تـا اینکـه ک ‌مکـم پرچ ‌مهـا آماده شـد‪.‬‬     ‫سـواد درسـت و حسـابی هـم نـدارم چـه برسـد بـه‬
                    ‫یکـی از یکـی قشـن ‌گتر‪ .‬روز قبـل از عیـد غدیـر‬
                    ‫چهــار پرچــم قشــنگ آمــاده بــود‪ .‬چهــار پرچــم‬                       ‫اینکـه خـط خوبـی داشـته باشـم‪.‬‬
                    ‫بـرای چهـار دیـوار مسـجد‪ .‬مامـان‪ ،‬مادربـزرگ و‬           ‫همیـن موقـع امیرعلـی کـه تـازه از فوتبال برگشـته‬
                    ‫امیرعلــی بــه پرچ ‌مهــا نــگاه م ‌یکردنــد و لبخنــد‬  ‫بــود آمــد تــوی اتــاق و داد زد‪ :‬ســام‪ ،‬بــازی‬
                    ‫م ‌یزدنــد و بــه مراســم روز بعــد فکــر م ‌یکردنــد؛‬  ‫معرکــ ‌های بــود‪ .‬تیــم مــا برنــده شــد‪ .‬مــن دو تــا‬
                    ‫بــه مســجد کــه بــا پرچ ‌مهــای قشــنگ آ ‌نهــا‬       ‫گل زدم‪ .‬مامـان تـا صـدای امیرعلـی را شـنید گل از‬
                    ‫تزئیـن شـده بـود‪ .‬ب ‌هبـه چـه قـدر قشـنگ‪ .‬حتمـاً‬        ‫گلـش شـکفت و بـا لبخنـد گفـت‪ :‬خـودش اسـت‪،‬‬
                                                                            ‫امیرعلــی م ‌یتوانــد‪ .‬چنــد وقــت پیــش م ‌یرفــت‬
                                      ‫جشــن خیلــی خوبــی م ‌یشــود‪.‬‬        ‫کلاس خوشنویســی‪ .‬خطــش خیلــی قشــنگ‬
                                                                            ‫شــده‪ .‬مادربــزرگ تــا ایــن را شــنید بــا‬
                                                                            ‫خوشــحالی شــروع کــرد بــه نــخ‬
                                                                            ‫کـردن سـوزن گلـدوزی و گفـت‪:‬‬
                                                                            ‫پـس مشـکل حـل شـد‪ .‬امیرعلی‬

‫شمارهپنجم ‪11‬‬                ‫نویسنده‪:‬لیلاخیامی‬
         ‫‪ 2‬مــرداد‬  ‫تصویرگر‪:‬زهرااحسا ‌نفر‬
         ‫‪1400‬‬
   6   7   8   9   10   11   12   13   14   15   16