Page 3 - شماره ۹ قاصدک
P. 3

‫شمارهنهم ‪3‬‬      ‫صیـاد بـه خاطـر مهربان ‌یاش تشـکر کـرد‪ .‬صیاد سـوار‬         ‫بـر ‌هام گفتـم‪ :‬خـدا بـزرگ اسـت خـودش کم ‌کمـان‬
       ‫‪6‬شهریور‬  ‫اسـبش شـد و بـه سـرعت دور شـد‪ .‬آقـای مهربـان در‬            ‫م ‌یکنـد‪ .‬بـر ‌هام گفـت‪ :‬مـن هـم همـراه تـو م ‌یآیـم و‬
       ‫‪1400‬‬     ‫حالــی کــه مــن و بــر ‌هام را نــوازش م ‌یکــرد‪ ،‬گفــت‪:‬‬
                ‫خســت ‌هاید ســریع بــه خان ‌هتــان برویــد و اســتراحت‬                        ‫دوتایــی م ‌یرویــم پیــش صیــاد‪.‬‬
                                                                           ‫بوســیدمش و نوازشــش کــردم و گفتــم‪ :‬چــه فکــر‬
                                                             ‫کنیـد‪.‬‬        ‫خوبــی و دو تایــی بــه ســمتی کــه صیــاد منتظــرم‬
                ‫آرا ‌مآرام در حالــی کــه گاهــی برم ‌یگشــتیم و بــه‬      ‫بــود بــه راه افتادیــم‪ .‬ک ‌مکــم داشــت شــب م ‌یشــد‪.‬‬
                ‫آقـای مهربـان نـگاه م ‌یکردیـم بـه سـمت خان ‌همـان‬         ‫م ‌یترسـیدم بـه موقـع نرسـیم و صیـاد آقـای مهربـان‬

                                                  ‫حرکــت کردیــم‪.‬‬                          ‫را بــه جــای مــن بــا خــودش ببــرد‪.‬‬
                                                                           ‫یــک دفعــه از دور آقــای مهربــان را دیــدم کــه‬
                                                                           ‫بــه درختــی تکیــه داده بــود و صیــاد را دیــدم کــه‬
                                                                           ‫ب ‌یحوصلــه داشــت قــدم مــ ‌یزد‪ .‬قد ‌مهایمــان را‬

                                                                                                             ‫تندتــر کردیــم‪.‬‬
                                                                           ‫صیـاد بـا تعجـب بـه مـن و بـر ‌هام زل زده بـود‪ .‬انـگار‬
                                                                           ‫بـاورش نم ‌یشـد مـن برگشـته باشـم‪ .‬آقـای مهربـان‬

                                                                                                       ‫بـر ‌هام را نـوازش کـرد‪.‬‬
                                                                           ‫صیـاد گفـت‪ :‬مـن نم ‌یدانـم تـو کـی هسـتی ولـی اگـر‬
                                                                           ‫آن موقـع بـا تـو بـد صحبـت کـردم مـن را ببخـش‪.‬‬
                                                                           ‫بعــد هــم خــم شــد و خواســت دســ ‌تهای آقــای‬

                                                                                                           ‫مهربــان را ببوســد‪.‬‬
                                                                           ‫صیــاد گفــت‪ :‬مــن دیگــر ایــن آهــو را نم ‌یخواهــم‬
                                                                           ‫آهـو را بـه تـو بخشـیدم‪ .‬اشـک جلـوی چشـ ‌مهایم را‬
                                                                           ‫گرفتـه بـود‪ .‬بـر ‌هام خوشـحال بـود‪ .‬آقـای مهربـان از‬

                                                                           ‫نویسنده‪:‬طیبهشامانی‬
                                                                              ‫تصویرگر‪:‬زهرااحسا ‌نفر‬
   1   2   3   4   5   6   7   8