Page 7 - شماره ۴۵ قاصدک
P. 7

‫شماره‪7 45‬‬                                      ‫پــدرم خــادم حــرم امــام رضــا(ع) اســت‪.‬‬
         ‫‪ 21‬خرداد‬                              ‫دیشــب پیــش از رفتــن بــه ســرکار‪ ،‬کنــار‬
        ‫‪1401‬‬                                   ‫پنجــره رفــت و بــه گنبــد طــا ســام کــرد‬
                                              ‫و بــه مامــان گفــت‪« :‬مــن امشــب کشــیکم‬
                                              ‫و در حــرم م ‌یمانــم‪ .‬فــردا روز میــاد امــام‬
                                              ‫رضــا(ع) اســت‪ .‬شــما هــم بــه حــرم بیاییــد»‪.‬‬
                                              ‫از خو ‌شحالــی بــالا و پاییــن پریــدم و گفتــم‪:‬‬

                                                                   ‫«جانمــی جــان‪ ،‬حــرم!»‬
                                             ‫امــروز صبــح بــا خو ‌شحالــی از خــواب‬
                                             ‫بیـدار شـدم‪ .‬بعـد از خـوردن صبحانـه آمـاده‬
                                              ‫شــدم و بــا مــادرم بــه طــرف حــرم حرکــت‬
                                              ‫کــردم‪ .‬گنبــد طــا از دور بــرق مــ ‌یزد‪ .‬بــه‬

                   ‫حــرم کــه رســیدیم‪ ،‬حســابی شــلوغ بــود‪ .‬درس‬
                                                  ‫بــه خاطــر تولــد امــام مهربان ‌یهــا چنــد‬
                                                  ‫خــادم بســت ‌ههای کوچــک تبــرک را بــه‬

                   ‫مــردم هدیــه م ‌یدادنــد‪ .‬نقار‌هز ‌نهــا زیارت‬
                                                  ‫نقـاره م ‌یزدنـد و صدایـش تـوی صحـن‬
                                               ‫م ‌یپیچیــد‪ .‬زیــارت حــس خیلــی خوبــی‬
                                     ‫داشـت‪ .‬همـه خیلـی شـاد بودنـد‪ .‬بعـد از زیـارت پـدرم‬
                                     ‫را دیدیـم کـه بـا یـک ظـرف غـذا بـه طـرف مـا آمـد‪.‬‬
                                     ‫پــدر گفــت‪« :‬ایــن هــم هدیــه امــام بــه شــما»‪ .‬ظــرف‬
                                     ‫غـذا را بـه دسـت مـن داد! فهمیـدم‪ ،‬پـدرم سـهم غـذای‬
                                                     ‫خــودش را برا ‌یمــان آورده اســت‪.‬‬
                                     ‫از او تشــکر کــردم و گفتــم‪« :‬امــروز از زیــارت امــام‬
                                     ‫مهربان ‌یهـا خیلـی چیزهـا یـاد گرفتـم‪ ،‬یـاد گرفتـم کـه‬
                                     ‫زیــارت همــه را شــاد و خو ‌شحــال م ‌یکنــد‪ .‬وقتــی در‬
                                     ‫حـرم هسـتی انـگار خـدا تمـام زیبای ‌یهـا و انرژ ‌یهـای‬
                                     ‫مثبـت جهـان را بـه تـو م ‌یدهـد‪ .‬بـا هـر چیـز کوچکـی‬
                                     ‫شــاد م ‌یشــوی‪ ،‬بــا یــک بســته تبــرک یــا بــا صــدای‬
                                     ‫زیبــای نقــاره»‪ .‬پــدر خندیــد و گفــت‪« :‬آفریــن دختــر‬
                                                                                   ‫گلـم!»‬
                                   ‫نویسنده و تصویرگر‪ :‬طاهره عرفانی‬
   2   3   4   5   6   7   8   9   10   11   12